قربت سرای فراق

بخش ادبی مجله ی ساوا

ای مه
ساعت ۱:٢٩ ‎ب.ظ روز ۱۳۸٧/٤/٥  

ای مه

ای مه رخ تو دیده به دیدار

ای شاه اعلم دانی تو بسیار

در چهره ی تو نوری همه زیبا

دستی به سرم کش تودرین کار

چون هاله ی نوری بدیدم همه دورت

در کل زمین شدم خریدار

در چشم منا تو آن حبیبی

گر  فکر  فراق  نبوی شود نگونسار

                                       وحید قرالی ( فراق )


شب
ساعت ۱٢:۳٧ ‎ب.ظ روز ۱۳۸٧/٤/٥  

شب

نه شراب شعر من شنگ

نه که قلب کوچکم سنگ

تو طراوتی همیشه با من

سرخ و سبز و سپید مثل وطن

صبح روزهای من سرخ

سیاهی شب برای من سبز

شب همچو بهار تا سپیده ی صبح جاری

پرم از درد فراقااز این گلستان همیشه خالی

وحید قرالی (فراق)


رخت سیاه بر تنم
ساعت ۱۱:٥۸ ‎ق.ظ روز ۱۳۸٧/٤/٥  

رخت سیاه بر تنم

دست به قلم نمی زنم

رخت سیاه بر تنم

روز سیاه، بی رمق

مشت گره شده عذاب

دست به قلم نمی زنم

این نه هیاهوی خوشی است

این نه صدای بلبلی است

این همه فریاد من است

این همه فریاد من است

این همه درد،این همه جیغ

این غم برنده چو تیغ

نوحه عمر آدما

طبل بزرگ بی صدا

آدمای  پـر ادعا

مردونگی مرده دیگه

نا مردی مردا روتیینه

مردونگی شده همین

زیرابشون رو نزنی  فردا واست زده همین

آخ که چقدر پر دلم آتیش و قلقل دلم

                                                        وحید قرالی ( فراق )


نور دلا ویزی
ساعت ۱۱:٤٦ ‎ق.ظ روز ۱۳۸٧/٤/٥  

 نور دلا ویزی

آن نـور دلا ویــزی            گــر در قدحت ریـزی

آتش به قدح اندازی            چون آتش جان سوزی

                بر  سـیـتـره   قــلـبـم

                تیری تو زدی هر دم

هر روز به یک رنگی       دوری تو ز یک رنگی

مـا را بــه ســر کــاری      خـود در خـود جـنـگــی

                  یک نیرنگ زدی برمن

                 صد خوردی ز بر دشمن

آن    نــور   دلــم آمــد        آن  شـور  تــنــم  آمـد 

آن  جــام  تــن   شیرین       آن  آتــش   مــی آمــد

                   باخود تو چه می گفتی

                   ایـن مـرد، سـیـه خـفتی

نـاری کـــه  او  بـیـدار       تیری  زده  بـر  دیوار

گر  او  نـشـود هشیـار       مــا  را  بــکــنـد  آ وار

                 شاید  که  رهی  بودش 

                جـایـی  خـبـری   بودش

آری خـبـری از دلـبـر        نـاری بـزنـنـد بــر سر

گو  عشق  زیان  آیند        تا  او  نشود  پــر  پــر

               مارا  نـیـایـد  هـیـچ کار

               آخر   شود    او  بیمار     


مردم نا لایق
ساعت ۱۱:٤٤ ‎ق.ظ روز ۱۳۸٧/٤/٥  

مردم نا لایق

جام زرین جم هرروز دیدم

بـدست مــردم نـالایـق بــد

نه از روی هوس گویم من این را

که در کار خودند هر روز بی حدّ

من از دست خودم نالانم ای دوست

ندارم کاری با این مردم بد

من امروز  و  دیروز به فکر خود نبوده ام

که این مردم مرا در فکر خود کرد

 کجا دیدید  این نالایقان را

که از ترس همیشه رویشان زرد

فراق از درد خود کم گوی بس کن

نباشد درد تو کم غم باشد این درد

 

                                                                 وحید قرالی  (فراق)

 


اشعار من
ساعت ٩:٤٢ ‎ق.ظ روز ۱۳۸٧/٤/٥  

  امشب

ساقیا مست می و جام شرابم امشب     

 غزلی نوکن،بی غم و خوابم امشب  

همه رفتند و  به  خوابند از  غم

ولی  من راحت و شادم  امشب

دگرازغصه و غمِ دل فراخی نبُوَد

همه جا مست ،بگویم کجایم امشب

اگرازدست نروم بازکجاخواهم بود

چه شود تابروم خانه ی یارم امشبب

 

 

 

مَرد

زِ چه می نالی مرد؟

به چه می بالی مرد؟

همه قداره ی قتل تو به کمر می بندند

دوستان در طلب مرگ تو اند

همه در خود نگاهی دارند

غضب آلود

سخت،بی جان،بی روح

به تو می اِنگارند

ای فراق از دگر و دو نَنال

همه در عقل معاش گُم شده اند!!

 

 

 

 

 

 


اشعار من 3
ساعت ٩:۳۳ ‎ق.ظ روز ۱۳۸٧/٤/٥  

 

نباید باتـو بـنـشـینم              

 

دلا ددیدی که امـروزم                      نیامد چهر دلـسوزی  

قریب و جان دلـسوزم                      نشـاید با دلـم بازی   

من اینجاجان زتن شستم                     ولیکن که تودل سزی؟

 

                       نه مهری بردل اندازی

                       نه  درخواب چشم آیی

که من هرروز می میرم                  کـه بازم تـو دلارایی

تو می خندی براحـوالم                 که هستی بی منم روزی

نه روزی ماند و مـاهم               گَرَم تو باشی دل سـوزی

نباید باتـو بـنـشـینم               که آخـر نـشـوی رازی

                        نه مهری بردل اندازی

                        نه  درخواب چشم آیی

رخ دوست

ازرخ دوست چه گویم همی

دل من برد به بیراهه ای دور

شدم از دست دلم دیوانه

که کجا با که روی ای مزدور

خوش جمال چشم سیه برد مرا

 یه لب و سینه و ران داد مرا

عقل ودل و هوش ودل ودین بیدار؟!

فراق خرسند شده از دیدار!!


اشعار من
ساعت ٩:٢۸ ‎ق.ظ روز ۱۳۸٧/٤/٥  

مدعی

من  نه  آنم  مدح هر نا کس کنم                 مدعی  آید منم پا پس کنم

من فراقم شعر من آتش زن است                 شعرمن آیدنه من جان بکنم

 

ناله

از سرشک غم چه می نالی همی ؟       تـوسـنی بررشک کی  دادی همی؟

عُفو  معدوم و عدم یار  تو باد          با چه کس تو ضیح این دادی همی؟  

نعره زنان

باز از غم خود نعره زنان گویم من

بازازعشق سیه گریه کنان گویم من

آتش عشق او بر دل وجانم اُفتاد

همه وقت مست  رُخ آن زیبایم من

از غمِ  قد   بلنداو ،   چشم  سیه

همه   شب  پُر   زِ  بی خوابم   من

همه جاخوش بگویم که زیبایست او

چه بگویم،چه بگویم که رسوایم من

نهراسم  زِ  زیبایی  و  رعنایی   او  

 آن  فـراقـم کـه  شیـدایـم   من

 

 

 

 

 

 

 

 

آتشقلم

باز این قلم آتش  ، آتشکده رادم داد

آتش زنـه ای چومن شـرح حقایق داد

 

بر گوهـره ی دسـتم

آتـش زنم چوهـردم

 

آتشکـده ی دولـت

خاموش شد از بیداد

 

ازدردوغـم و زنجیر

هر روز بگریند سیر  

 

آتش به دلهـاشـان

بدترزغـل زنجـیر

 

بازا  فراق  شـاید

دستی بدهد تدبیر

                                  

 


julianne hogh
ساعت ۳:۱٦ ‎ب.ظ روز ۱۳۸٧/۳/٢۸  

julianne hogh


زیباترین مدل آرایش های عروس & عربی خلیجی...
ساعت ۳:۱٠ ‎ب.ظ روز ۱۳۸٧/۳/٢۸  

 زیباترین مدل آرایش های عروس & عربی خلیجی...